فاضل مقداد اين مضمون را افاده كرده است « زيارت قبور در آغاز اسلام به حرمت محكوم بود پس از آن اين حكم از ميان رفته و منسوخ شده است . 6 - آيهء 102 از سورهء نسا * ( وَإِذا ضَرَبْتُمْ فِي الأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنَّ الْكافِرِينَ كانُوا لَكُمْ عَدُوًّا مُبِيناً ) * . از اين آيه جواز قصر ، استفاده شده و اصل قصر مورد اجماعست اگر چه در رخصت يا عزيمت بودن آن اختلاف شده : شافعى آن را « رخصت » مىداند و به عقيدهء مالك و ابو حنيفه و احمد و هم بمذهب شيعه « عزيمت » است . از جمله شش فائده كه در ذيل آيهء شريفه گفته شده اينست كه قصر در سفر به خوف ، مشروط نيست بلكه « خوف » سببى است مستقل و « سفر » سببى ديگر و آن هم مستقل و در سفر بحسب كمّ يعنى عدد ركعات در نماز ، نقص و قصر ثابت است ليكن خوف اگر شديد باشد علاوه بر نقص در « كمّ » در « كيف » و « وضع » ( يعنى ايستادگى و نشستگى و اشاره و تسبيحى به جاى يك ركعت به حساب آمدن ) نيز نقص پيدا مىشود . 7 - آيهء 103 از سورهء نساء * ( وَإِذا كُنْتَ فِيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلاةَ فَلْتَقُمْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَكَ وَلْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ فَإِذا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِنْ وَرائِكُمْ وَلْتَأْتِ طائِفَةٌ أُخْرى لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ وَلْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَأَسْلِحَتَهُمْ وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ ) *